M jak miłość

Filmowa Renata jest gotowa iść do celu choćby i po trupach? Pani też bywa tak bezwzględna? 

Nie, ja wyznaję filozofię: nie rób drugiemu, co tobie niemiłe! I myślę, że dobro, które tworzymy i wysyłamy do ludzi, kiedyś do nas powróci. A jeśli walczymy nieczysto, to ktoś kiedyś uderzy w nas w taki sam sposób.

Na planie “Dlaczego nie!” występuje Pani w nowej fryzurze - z krótkimi włosami. Zmieniła Pani wygląd specjalnie na potrzeby filmu?

Nie, to tylko zbieg okoliczności - ale szczesliwy! Zadzwoniła do mnie p. Ilona Łepkowska, z pytaniem, czy nie chcę przypadkiem obciąć włosów, bo to by jej świetnie pasowało do scenariusza “M jak Miłość”… W pierwszym odruchu powiedziałam: “Nie!”. Ale po godzinie pomyślałam: “Czemu nie? Może to właśnie dobry moment na zmianę?”. A później, gdy już miałam nową fryzurę, zadzwonili do mnie pan Tadeusz Lampka i Ryszard Zatorski i zaproponowali rolę w “Dlaczego nie!”. Gdy pierwszy raz zobaczyli mnie z krótkimi włosami powiedzieli: “To jest Renata!”. Wtedy pomyślałam: “W życiu nie ma przypadków!”.

Ale wychodząc z planu “Dlaczego nie!” ukrywa Pani fryzurę pod czapką? Źle się Pani z nią czuje?

Nie, wręcz przeciwnie! Tylko, że znam sile prasy. Wiem, że prędzej, czy później moja fryzura stanie się sensacją. Więc postanowiłam to wykorzystać. Pomyślałam o fundacji Ewy Gorzelak - mojej koleżanki aktorki, która pracuje z dziećmi z Centrum Zdrowia Dziecka, z oddziału onkologii. Ewa organizuje wyjazdy chorych dzieci na wakacje. A ja sprzedałam wyłączność na pierwsze zdjęcia z krótkimi włosami jednej z gazet - właśnie w zamian za wsparcie fundacji. I by żaden paparazzi tego wizerunku nie wykradł, chodzę w czapce.
Dlaczego właśnie taki cel - wyjazdy dzieci?

Chore dzieci właściwie nie mają dzieciństwa. Nie wyjeżdżają na normalne kolonie, bo nikt nie chce ryzykować - potrzebują przecież stałej opieki. A gdy jadą na obóz we własnym gronie, nie tylko są bezpieczne - bo pod kontrolą lekarzy - ale czują się też dużo pewniej. Są bardziej swobodne. Nikomu nie muszą tłumaczyć, dlaczego po chemioterapii wypadły im włosy. Albo dlaczego mają na ręku wenflon. Taki wyjazd to jedna z fajniejszych i piękniejszych rzeczy, które możemy im podarować.

I pieniądze z jednej sesji na to wystarczą?

Niezupełnie! Jeden dzień pobytu chorego dziecka na wakacjach kosztuje 86 zł. Na stronach fundacji będzie można kupić moje zdjęcia - z odręcznym podpisem i podziękowaniami - za 43 zł, czyli za połowę wakacyjnej dniówki. Bardzo liczę na ludzi, którzy zechcą się do tej akcji dołączyć. I na kolegów artystów - może któryś też ma jakiś szalony pomysł, jak zebrać pieniądze? Sharon Stone wystawiła kiedyś na aukcji swój pocałunek? I licytowana suma była gigantyczna! Więc, kto wie?

• W “M jak Miłość” gra Pani Alicję - choć zjawiła się w Grabinie niedawno, od razu wywróciła życie Mostowiaków do góry nogami. Pani zdaniem, to postać negatywna, czy pozytywna?
  W życiu mało jest ludzi, którzy są krystalicznie dobrzy, albo całkowicie źli. I Alicja też nie jest jednowymiarowa. Cieszy mnie za to, że jest taką “maksymalistką”: jak się cieszy, to maksymalnie, jak się wkurza, to idzie na całość. Jest bardzo kolorowa.

• A jak na Alicję reagują widzowie?
• Zwykle bardzo pozytywnie. Jeden z taksówkarzy powiedział mi nawet: “Nareszcie pojawiła się kobieta z jajami!”. Mam nadzieję, że to był komplement… Ale mimo wszystko, takie spotkania z widzami trochę mnie krępują. Gdy idę ulicą, ludzie widzą we mnie Alicję, albo jakąś kolejną bohaterkę, a ja jestem “tylko” Agnieszką Warchulską. Gdy kończę pracę, całkowicie odcinam się od granej postaci. Kilka razy, zamiast w kostiumach, wystąpiłam przed kamerą we własnych ubraniach. I później tego żałowałam. Gdy zdjęcia się skończyły, nie umiałam już tych ubrań nosić. Musiałam je oddać - czułam, że należą do roli. To już nie była “moja skóra”.
• Jest Pani podobna do Alicji? Widzi Pani u niej cechy, które sama posiada? Albo wręcz przeciwnie…
  Przede wszystkim, nie akceptuję flirtowania z cudzymi facetami - podczas, gdy Alicja robi to notorycznie… Poza tym ona jest takim barwnym ptakiem: zawsze musi mieć pomalowane paznokcie, dużo czerwieni, coś, co będzie błyszczeć… Ja na co dzień zachowuję się i ubieram zupełnie inaczej. Ale podoba mi się jej zdecydowanie - i to chyba mamy wspólne. Jak już postanowię, że coś chcę zrobić, to się tego trzymam.
• A zmysł do interesów?
  Podobno Byki mają do tego talent… Ale ja jestem tego zaprzeczeniem! Nigdy nie miałam takich ciągot. Choć podziwiam ludzi, którzy robią wielkie fortuny, prowadzą biznesy…
• Skoro wspomniała Pani o zodiaku… Jak “bycza” jest Agnieszka Warchulska?
  “Bycze” jest budowanie domów, firm… Konstruowanie czegoś wielkiego, branie odpowiedzialności za innych. Spod tego znaku jest wielu księgowych, kapitanów okrętów… Ale ja kompletnie do tego nie pasuję! Z Byka mam może tylko to, że lubię ładne, dobrze zrobione rzeczy. I porządek. Ale to raczej nie wynika z horoskopu, tylko z przerażenia chaosem tego świata. Gdy już wszystko sobie poukładam i zaplanuję, co będę robić w przyszłym tygodniu, czuję, że mam czego się trzymać, że mam na coś wpływ. I nie wszystko dzieje się w życiu przypadkiem.
• Tak bardzo boi się Pani przypadku?
  Można kogoś bardzo kochać i z dnia na dzień dowiedzieć się, że ten ktoś jest chory i od nas odchodzi. Można być na wspaniałych wakacjach i wsiąść do samolotu, który się rozbije. Siedzimy sobie teraz w kawiarni, wokół piękna wiosna, ale w tym samym momencie wiele osób w Polsce ma poważne problemy, by zapłacić najprostsze rachunki. W jednej sekundzie wszystkie nasze marzenia, plany i miłości mogą wziąć w łeb. Człowiek jest bardzo kruchy. Wydaje nam się, że mamy jeszcze tyle do zrobienia, że panujemy nad naszym życiem… Ale wystarczy kawałek ostrego przedmiotu i… ciach! To mnie przeraża.
• Wiele kobiet, bez względu na urodę i talent, nosi w sobie masę kompleksów…
  Ja, generalnie, szukam w życiu pozytywów. Jak jestem na jakimś zakręcie, to oczywiście: czuję się stara i brzydka. Przeszkadzają mi zmarszczki na czole, podpuchnięte oczy, czuję, że powinnam 10 kilo schudnąć itd. Ale gdy jest mi w życiu dobrze, twierdzę, że zmarszczki na czole to moja wizytówka. Świadczą o tym, że jestem kobietą myślącą i inteligentną… Więc na pewno nie zamierzam usuwać ich skalpelem!
• Ma Pani jakieś hobby? Sposób na relaks?
  Uwielbiam tańczyć. Kiedyś nawet bardziej chciałam być tancerką, niż aktorką. Muzyka towarzyszy mi na każdym kroku. Często, gdy pracuję nad rolą, szukam dla mojej postaci jakiejś melodii, motywu, który by mi ją przypominał. Na przykład, gdy grałam Chimenę w “Cydzie”, znalazłam kawałek flamenco, który po prostu mnie prześladował. Gdy nie mogłam się skupić wystarczyło, że go usłyszałam i od razu wchodziłam w rolę.
• A jaką muzykę dobrała Pani do Alicji?
  Dla niej nie szukałam. Dlatego, że Alicja wciąż bardzo się w serialu zmienia - co chwila dowiaduję się o niej czegoś nowego. Ale na pewno byłaby to jakaś melodia szybka, taka “muzyka miejska”.
• Kiedy zdecydowała Pani, że zostanie aktorką? Marzenie z dzieciństwa?
  Nie, aktorstwo jakoś nigdy specjalnie mnie nie pociągało. Zresztą najpierw zdałam na anglistykę. Tylko, że studiując poczułam, że mam w sobie jakiś głód: świata, emocji, przeżyć… Wtedy znalazłam ogłoszenie o naborze do studia teatralnego. Pomyślałam, że to będzie taki oddech: od wykładów, laboratorium językowego… I jakoś się wciągnęłam. Na egzamin do szkoły teatralnej namówiła mnie Dorota Pomykała. Ale gdybym nie zdała za pierwszym razem, pewnie dałabym sobie spokój. Mam poczucie, że trzeba ogromnej odwagi i ogromnej pracy, by swoją osobą zawracać głowę widzom.
• Tak na koniec, mogłaby Pani dokończyć zdania? Zawsze poprawia mi humor…
  …lampka czerwonego wina. I dobra muzyka.
• Najchętniej dzień zaczynam od…
  …mocnego espresso.
• Denerwuje mnie…
  …tak dużo rzeczy, że nie warto o tym mówić. Ale staram się z tym walczyć.
• Uwielbiam…
  …życie jako takie.
• Nigdy nie zaakceptuję…
  …znęcania się nad słabszymi. Wykorzystywania swojej przewagi: psychicznej i fizycznej.
• Marzę…
  …by moje życie było nadal przynajmniej tak wspaniałe, jak do tej pory!

Żyje w dwóch krajach jednocześnie: w Polsce i w Australii. Aktorka, pisarka, modelka -nigdy nie bała się wyzwań i ciężkiej pracy. Wyciskała soki z owoców dla gości klubu fitness, fotografowała żydowskie barmicwy i azjatyckie śluby, była redaktor naczelną znanego, polskiego miesięcznika… Dla “M jak Miłość” odkryto ją na przyjęciu w ambasadzie - tam wypatrzył ją w tłumie jeden z realizatorów serialu. Agnieszka Fitkau-Perepeczko: kobieta, która znalazła własne niebo na Ziemi.

• Jaki, według Pana, jest Sasza? To skończony drań czy chłopak, którego spokojnie można przedstawić siostrze?

To nie jest postać negatywna. W scenach, które ostatnio nakręciliśmy, Sasza jest egoistyczny, wykorzystuje innych. Ale wcześniej to był bardzo fajny chłopak. Nie wiem, jak ta postać rozwinie się dalej, ale rozumiem Saszę. I nie dziwię się, że czasami nie może się opanować. Ja, przebywając w Polsce 12 lat, wciąż borykam się z podobnymi problemami. I czasem też mam nerwy napięte do maksimum…

• Jak zaczęła się Pana przygoda z Polską?
  Najpierw trafiłem do zakładu dla niewidomych w Laskach, do sióstr franciszkanek…

• Miał Pan kłopoty ze wzrokiem?
  Jeżeli, to tylko w przenośni! Miałem 18 lat, byłem trochę w życiu zagubiony… Ale w końcu przejrzałem na oczy. Zrozumiałem, co jest naprawdę ważne. I wróciłem do Rosji, żeby zrobić maturę - choć to wcale nie było takie łatwe. Przez rok mieszkałem w koszmarnych warunkach. Potem przyjechałem znowu do Polski dopiero na studia.

• Koszmarne warunki? To znaczy…
  Na przykład, że w nocy bałem się otworzyć drzwi, bo po korytarzu biegał jakiś pan z siekierą i gonił panią, która krzyczała, że mąż chce ją zarąbać… Po prostu: totalne slumsy. Ale starałem się nie zwracać na to uwagi. Zależało mi tylko na maturze. Spróbowałem dostać się w Irkucku ? bo tam mieszkałem - na lingwistykę, ale się nie udało. A później poznałem w kościele polskiego księdza Ignacego Pawlusa. I to on pomógł mi znowu wyjechać do Polski. A tutaj zacząłem studiować polonistykę.
  
• Co w Rosji myśli się o Polakach? Panują jakieś uprzedzenia, stereotypy?
  Wobec Polaków? Ja się z tym nie spotkałem. Przynajmniej nie w regionie, z którego pochodzę: Irkuck, Krasnojarsk. Na wschodzie ludzie dobrze znają Polaków, bo wielu zamieszkało tam po zesłaniach. Zresztą z kumplami z Polski objeździłem całą Rosję i ludzie zawsze przyjmowali nas bardzo dobrze.
  Dokładnie! Bajkał pierwszy raz zobaczyłem dopiero, gdy wyjechałem do Polski! Mimo, że wcześniej mieszkałem zaledwie 300 km dalej. A gdy spojrzy się na mapę Rosji, to właściwie tuż obok, nad samym Bajkałem.

• Pojechał Pan jako turysta do własnego kraju?
  
• Polska to dla Pana przystanek docelowy? Zostanie Pan u nas na kolejne 12 lat?
  Tak, na pewno tak.
  
• Więc pewnie chce Pan założyć tutaj rodzinę…
  Na razie nie, bo moja dziewczyna ? Nastia ? jest teraz we Francji. Ale to od Polski tylko o rzut kamieniem. Gdy mieszkała w Irkucku, była dużo dalej… Anastasija jest Rosjanką, z domieszką krwi koreańskiej. We Francji studiuje stosunki międzynarodowe. Nie widujemy się często, ale to może nawet lepiej, bo ostatnio w ogóle nie mam wolnego czasu. Nagrywamy z grupą (Ivan i Delfin ? przyp. red.) nowe piosenki, ciągle mamy koncerty i wyjazdy, do tego zdjęcia w serialu… Gdyby Nastia teraz do mnie przyjechała, pewnie siedziałaby w domu sama.

• Planuje Pan sprowadzić do Polski resztę bliskich?
  Nie. Rozmawiałem o tym z mamą i wiem, że nie chce przeprowadzki. Zresztą Rosja to nie Irak czy Afganistan - tam da się normalnie żyć. Rozróby są tylko w Moskwie. Reszta kraju jest spokojna.

• A można tam kupić płyty zespołu Ivan i Delfin?
  Nie. Jeszcze nie! Ale ostatnio w piosence na Eurowizję nagrałem jedną zwrotkę po polsku, a drugą po rosyjsku. Pora wykorzystać fakt, że jestem dwujęzyczny.

• Dlaczego wybrał Pan właśnie nasz kraj? Ma Pan może polskie korzenie?
  Nie, to był przypadek. Albo przeznaczenie… A korzenie mam gruzińskie, estońskie, rosyjskie i koreańskie - podobnie, jak moja dziewczyna.

• Brzmi egzotycznie…
  Z Korei pochodził mój dziadek.

• Pamięta go pan?
  Oczywiście! Zresztą, gdy się urodziłem, żyła jeszcze nawet prababcia mojego dziadka. Miała ponad 120 lat! Pamiętam, że robiła na drutach bez okularów, choć do pisania listów już je zakładała. A dziadka bardzo lubiłem. Mimo, że miał twardy charakter. Mówił, że nas kocha tylko, gdy trochę wypił. Miał bardzo ciężkie życie. Gdy był dzieckiem, Japończycy zbombardowali pociąg, którym jechał. Matka zginęła na jego oczach. Czasami opowiadał, jak Japończycy znęcali się nad nim - i innymi Koreańczykami - zanim wkroczyli Rosjanie… To były zbrodnie wojenne. Gdy ktoś przeżył coś takiego, może czasem wyładowywać się na rodzinie. Teraz, po latach, rozumiem to. Choć jako dziecko myślałem, że dziadek jest zbyt brutalny. Dużo po nim odziedziczyłem. Pamiętam, jak śpiewał koreańskie piosenki. Wkładał w to całą duszę. Miał taki piękny, liryczny głos… Wydaje mi się, że całą ekspresję, dynamikę na scenie, mam właśnie po nim.

• Zna Pan koreański?
  Tylko trochę. Dziadek zabraniał nam mówić w domu po koreańsku. Nie wiem, dlaczego.

• Planuje Pan odwiedzić kiedyś Koreę?
  Tak, kiedyś na pewno tam pojadę. Moi rodzice mają nawet namiary na dalszą rodzinę.

• A interesował się Pan kiedyś muzyką z Azji?
  Oczywiście! Bardzo dużo koreańskich piosenek zna moja babcia. Skończyła 73 lata i wciąż ma fenomenalną pamięć. Potrafi zaśpiewać piosenkę, która trwa godzinę i ma ze 20 zwrotek… A gdy pytam, skąd ją zna, mówi, że usłyszała kiedyś w dzieciństwie! Ja sam nauczyłem się piosenki po japońsku. Jest naprawdę piękna i bardzo liryczna. A że japoński brzmi podobnie do koreańskiego… Cenię moje azjatyckie korzenie i chciałem to jakoś podkreślić.

• Czuje się Pan bardziej aktorem czy muzykiem?
  Muzykiem. Zdecydowanie! Śpiew, taniec, scena… Bez nich nie wyobrażam sobie życia. Muzyka jest dla mnie jak narkotyk: codziennie muszę zażyć odpowiednią dawkę dźwięków… Bez tego w moim mózgu po prostu coś nie zaskakuje.

• Łatwiej jest Panu pisać teksty piosenek po polsku czy po rosyjsku?
  Właściwie nie wiem, bo wcześniej - w Rosji - nigdy nie pisałem piosenek. A teraz, gdy piszę po polsku, pomaga mi kolega.

• A w jakiej wersji językowej Pan śni? Po polsku?
  Oczywiście, że tak. Śnię przecież o ludziach, których spotykam na co dzień w Polsce.

• Ostatnie pytanie: trzy wady i trzy zalety Ivana Komarenki, według Ivana Komarenki…
  Trzy zalety?… Jeżeli można to uznać za zaletę, to jestem pracoholikiem. Czasami mam też zbyt dobre serce. Ostatnio coraz częściej ludzie podchodzą do mnie, żeby o coś poprosić, albo po prostu żeby porozmawiać… A ja nikomu nie odmawiam. Nawet, jeśli jestem zmęczony i tak naprawdę nie mam czasu. Myślę, że to cecha, która została mi z dzieciństwa. Wychowywałem się na wsi, nasz dom był zawsze otwarty, gdy przychodzili znajomi mogliśmy siedzieć do białego rana… I nie chcę tego w swoim życiu zmieniać. A trzecia zaleta? Myślę, że mam intuicję. I to bardzo często pomaga mi w życiu.

• A wady?
  Dokładnie te same. Każda zaleta, jeśli ktoś przesadzi, zamienia się w wadę.

• Pani zdaniem, Badecka to postać pozytywna czy negatywna?
  Oczywiście, że pozytywna! To głęboko zraniona kobieta. Jasne, że zemsta to zły pomysł na radzenie sobie z problemami. Ale przez Badecką przemawia ból. I wydaje mi się, że ona w pewnym momencie “pęknie”. Tylko chwilowo odczuwa satysfakcję, cieszy się z władzy nad osobą, która ją zdradziła. W końcu rozklei się - jak każda, zwykła kobieta.

• Spodziewała się Pani, przyjmując rolę w “M jak Miłość”, że pani bohaterka stanie się w serialu tak ważna?

W ogóle o tym nie myślałam. Zwłaszcza, że gdy dostałam rolę, planowałam na stałe osiedlić się za granicą. Wyjechałam z kraju, bo byłam zakochana we Francuzie: razem zamieszkaliśmy, dzieci chodziły we Francji do szkoły, ja znalazłam tam pracę… Ale zostałam zdradzona i wróciłam do Polski. I nagle postać Badeckiej stała mi się bardzo bliska: spotkała nas w życiu dokładnie taka sama sytuacja… Trochę tak, jakby Ilonka Łepkowska, pisząc scenariusz, spojrzała na mnie i prześwietliła całe moje życie.

• Zemściła się Pani po zdradzie?
  Nie.

• Dobrze się Pani czuła we Francji?
  Jak w domu. Kończyłam liceum Żmichowskiej, gdzie językiem wykładowym był francuski i ciągnęło mnie tam już zaraz po maturze. Ale od siedmiu lat byłam już wtedy z kimś związana, mieliśmy się pobrać… Więc gdy mój mężczyzna przyjechał do Francji i powiedział: “Dorota, do domu!”, posłusznie wróciłam za nim do Polski. Chciał dokończyć studia i po roku mieliśmy już razem wyjechać z kraju. Tylko, że w między czasie mój tata stwierdził, że przez cały rok nie mogę tylko się obijać. Postawił warunek: do pracy albo na studia! A że nie miałam ochoty na długą naukę do egzaminów, pomyślałam, że na aktorstwo zdać najłatwiej: wystarczy zapamiętać dwa wiersze. Dostałam się za pierwszym razem i… Od razu połknęłam bakcyla.

• Ma Pani jakiś sposób na relaks, odpoczynek po całym dniu na planie?
  Mam dwójkę dzieci - Janka i Oliwkę - i to one relaksują mnie najbardziej. Są fantastyczne! Poza tym lubię chodzić do kina, pływać… Albo po prostu leżeć i nic nie robić.

• Dzieci odziedziczyły Pani talent?
  Janek ma już prawie 14 lat i całe dnie spędza przy komputerze. Właściwie nie trzeba w ogóle po nim sprzątać, bo tylko je, śpi i nie odrywa się od klawiatury. Poza tym trenuje jazdę na rolkach oraz karate. Choć wolałabym, żeby tego nie robił, bo wiem, ile grozi mu kontuzji. Kiedyś byłam na wycieczce za granicą, dzwonię do domu - akurat w piątek trzynastego - odbiera Oliwka i słyszę: “Janek? Jest w szpitalu. Jeździł na rolkach i spadł z rampy….” Okazało się, że miał wstrząs mózgu. A Oliwka mówiła to z pełnym spokojem, jakby takie wypadki działy się codziennie… Oczywiście zaraz wsiadłam w samolot.
  Rolki to niebezpieczny sport. Ale wiem, że gdybym Jankowi zakazała jazdy, tym bardziej by go to pociągało. To chłopak, ma niespożytą energię. I z dwojga złego wolę, żeby wyżywał się w sporcie, niż w domu na Oliwce…

• A Oliwia?
  Oliwka to słoneczko w domu. Ma 10 lat i zawsze jest uśmiechnięta. Może dlatego, że jest wodnikiem, a to taki beztroski, wyluzowany znak…

• Wierzy Pani w horoskopy?
  Podchodzę do tego z dystansem. Ale gdy kogoś poznaję, zwracam uwagę na jego imię. Zastanawiam się, jakie mogą się z nim wiązać cechy charakteru. I często to się sprawdza. Na przykład Tomek to wielbiciel piękna. Raczej niestały w uczuciach, bo zbyt ubóstwia kobiecą urodę… A Roberci są z reguły bardzo atrakcyjni fizycznie.

• Imię dla córki też wybrała Pani ze względu na jego znaczenie? Bo Oliwia to jednak nie pospolita Ania czy Kasia…
  Oliwka miała być Kasią… Sprzeciwiłam się w ostatnim momencie. Kiedyś poznałam małą dziewczynkę, która mnie niesamowicie urzekła. Miała na imię właśnie Oliwia. I później zawsze, gdy o niej myślałam wiedziałam, że jeśli kiedyś będę miała córkę, nazwę ją właśnie Oliwia…

• A co oznacza imię Dorota?
  Dorota? Podobno często spełnia się w sztuce. Ale nie pragnie klasycznej kariery: pieniędzy, sławy w mediach. Z reguły wybiera awangardę.