M jak miłość

Gdy ekipa wyrusza do Orzeszyna, na niebie widać jeszcze kawałki błękitu. Parę minut później zaczyna się oberwanie chmury. Bus z filmowcami jedzie w strugach deszczu. Na podmiejskich drogach woda tryska spod kół na wysokość metra.
- Kursk przecieka, przedział torpedowy nam zalało! - żartuje kierowca.
- Tomek, tylko utrzymuj peryskopową! - odpowiada mu ktoś z tyłu.
Poczucie humoru ekipy nie opuszcza, ale tak naprawdę, to humor wisielczy. Przed południem filmowcy chcą nakręcić aż trzy sceny w plenerze. Jeśli deszcz nie przestanie padać, zmarnują pół dnia.

Gdy auto zatrzymuje się na skraju pola - przy ruinach serialowego domu Łagodów - część ekipy w ogóle nie wychodzi na zewnątrz. Leje jak z cebra. Mija kwadrans, pół godziny. Atmosfera robi się nerwowa, w ruch idą komórki. Trwa narada między biurem serialu w WFF w Warszawie, II kierownikiem produkcji na hali w Orzeszynie i reżyserem, Maciejem Dejczerem, który siedzi razem z ekipą w busie. Co robić? Wracać do Orzeszyna? Zadzwonić po brakujących aktorów i nakręcić sceny planowane na następny dzień? Czekać w plenerze, aż deszcz minie?

Odpowiedź daje nagły promyk słońca. Wygląda na to, że ulewa na jakiś czas przycichnie.
- Dziura deszczowa: godzina kręcenia! - ogłasza reżyser.
Cała ekipa zabiera się do przenoszenia sprzętu. Na kamery, dla ochrony przed wilgocią, operatorzy zakładają specjalne pokrowce. Pogoda wciąż jest niepewna. Chmury z czarnych zrobiły się jasnoszare, ale czy ulewa nie powróci?
Gdy deszcz się wzmaga, delikatny sprzęt ewakuuje się do starej, drewnianej stodoły, która stoi obok “domu” Łagodów. A filmowcy, dla zabicia czasu, organizują zawody w… rzucaniu jabłkami. Cel: puste okno w zrujnowanym domu. “Amunicja” leży na ścieżce, która prowadzi wzdłuż sadu. Męska część ekipy (włącznie z reżyserem) dwoi się i troi, żeby trafić choć w okienną ramę… Panie, dyskretnie, tylko kibicują.

Kolejną rundę przerywa pojawienie się aktorów. Błotnistą ścieżką nadchodzą Joasia Koroniewska i Paweł Okraska.
- Kto to wymyślił, że Michał jest w garniturze? Przecież to plener! - denerwuje się na widok aktora reżyser. - Dajcie mu jakąś bluzę! Ze zmianą kostiumu na szczęście nie ma problemu. Bus, którym przyjechała ekipa, zamieniono już w garderobę. Między fotelami rzędy wieszaków z ubraniami na każdą okazję: swetry, koszule, eleganckie torebki… A wśród nich bluza Michała Łagody.
Gdy aktorzy próbują tekst, charakteryzatorka nie opuszcza ich ani na krok. Na zmianę pudruje Pawła Okraskę i lakieruje kok jego partnerki.
- Przepraszam… Głupia byłam… - zaczyna serialowa Małgosia (zerkając ukradkiem w scenariusz).
- Kto nie robi błędów? - przerywa jej narzeczony.
- Ty nie robisz! - gorąco zapewnia Mostowiakówna.
- Zaraz, zaraz… Co, on nie popełnia błędów? Święty jest?! - Buntuje się aktorka przed kolejną kwestią. Najwyraźniej, Małgosia ma jej twarz i głos, ale charakter już całkiem inny…
- No nie, znowu mnie ugryzł! I to nad brwią! - Tym razem okrzyk Joasi Koroniewskiej dotyczy… komara. Stado małych “krwiopijców” uznało plan serialu za swoją stołówkę. Większość ekipy ma już pokaźne, czerwone plamy na twarzy i rękach.
- Najgorsze, że drapać nie można, bo zniszczy się makijaż… - wzdycha aktorka.

Zaczyna się ostatnia próba z reżyserem. Małgosia i Michał siadają na prowizorycznej ławce przed domem Łagodów. Kilka linijek tekstu, czułe wyznania i… Ławka się przewraca, a zakochana para ląduje w trawie.
- Z szaleństwem to zagraj! Krzyknij “aała”!- podpowiada Joasi reżyser.
- A może być “ojej”?
- “Ojej” to się mówi w innej sytuacji! Ty masz się cieszyć, że masz Michała przy sobie. A nie, że cię boli upadek! - tłumaczy Maciej Dejczer.
Romantyczna czy nie, w serialu każda scena jest dopracowana aż do najmniejszego… jęku.

- Akcja! - po tym haśle nie ma czasu na poprawki. Ekipa spieszy się, żeby nagrać scenę przed kolejną falą deszczu. Pogoda jednak wyścig wygrywa i… dopisuje do scenariusza własną linijkę tekstu.
- Burza idzie, uciekamy! - improwizuje Joasia Koroniewska. Co prawda, na ekranie trudno będzie dostrzec krople, które spadają na aktorów, ale w tle widzowie na pewno usłyszą potężne grzmoty. Które jakoś trzeba wytłumaczyć w dialogu.

Kolejna scena jest kręcona kilkadziesiąt metrów dalej, przy drodze. Maria Zduńska, jadąc do Grabiny, zauważa Małgosię z Michałem. Wysiada z auta, serdecznie wita się z siostrą…
Scena krótka, ale jej sfilmowanie okazuje się wyjątkowo trudne. Zwłaszcza, że na szosie co chwila pojawia się jakiś samochód. Ekipa, z konieczności, zatrzymuje wszystkie zbliżające się auta. Tak, by nikt nie wjechał w kadr lub… którąś z ustawionych na jezdni kamer. Prosi też o wyłączanie silników, bo mikrofon może wychwycić ich odgłos. Początek ujęcia - czerwone. “Stop!” Koniec ujęcia - zielone. “Można jechać dalej, dziękujemy!”. Filmowcy dyrygują ruchem z wprawą policjantów z drogówki.

Najtrudniejsze zadanie należy, jak zawsze, do aktorów. Tym razem muszą… ukryć gęsią skórkę oraz dygotanie z zimna. I odegrać ciepłe, letnie popołudnie w Grabinie.
W rzeczywistości pogoda jest pod psem. Jak na lipiec, wręcz lodowato. I znowu pada. Ekipa krąży wokół ubrana w grube swetry i nieprzemakalne kurtki. Tymczasem aktorzy mają na sobie jedynie kostiumy. Najbardziej “poszkodowana” jest chyba Małgorzata Pieńkowska.
- Proszę się nie śmiać z aktora, który moknie! - żartuje w przerwie między ujęciami. Jako Maria Mostowiak założyła lekki, trochę przezroczysty kostium w kolorze wrzosu i eleganckie pantofle. Które toną w kałużach i błocie na poboczu wiejskiej drogi.

- Zrobione! - Pada, tak wyczekiwany, okrzyk reżysera.
- Boże, co za upojny dzień! - komentuje któryś z filmowców. - Jak myśmy te sceny dzisiaj zrobili, to nie wiem!…
Na niebie znowu zbierają się czarne chmury, ale tym razem nikt się tym nie przejmuje. Ekipa szybko pakuje sprzęt. Zdjęcia w plenerze zakończone. W garderobie (tej prawdziwej, a nie objazdowej) czekają już Teresa Lipowska i Witold Pyrkosz. Zdjęcia z ich udziałem zakończą się dopiero późnym wieczorem. Kolejne sceny będą kręcone w ciepłej, suchej, wręcz komfortowej - w porównaniu ze szczerym polem - hali w Orzeszynie. Filmowcy mogą odetchnąć z ulgą…

Praca wre pod czujnym okiem kierownika planu Pana Marka Sobocińskiego

M i M, czyli Małgosia i Michał

Ten wpis został dodany dnia 24-03-2006 (piątek) o 17:11 w kategorii M Jak Miłość, Reportaże. Możesz śledzić odpowiedzi na niego przez RSS 2.0. Możesz zostawić odpowiedź lub ślad (TrackBack) z Twojej własnej strony.